Stymulatory serca

Stymulatory serca

Zobacz jak wygląda stymulator

Zobacz jak wygląda implantacja stymulatora

Kody stosowanych stymulatorów

Najbardziej podstawowa funkcja stymulatora polega na zabezpieczeniu pacjentów zagrożonych bradykardią.Jednakże istnieją także stymulatory, które  są w stanie opanować tachykardię.

Stymulatory mogą być stosowane czasowo, zapewniają stymulację w sytuacjach nagłych lub zabezpieczających pacjenta przez krótki okres bradykardii (np. podczas zawału serca) do czasu założenia stymulacji na stałe; mogą być też założone na stałe i wówczas baterie , układy elektroniczne i elektrody implantowane są pacjentowi.

Czasowa stymulacja serca zwykle przeprowadzana jest drogą przezżylną , lecz używa się również do tego celu stymulacji przezprzełykowej oraz przezskórnej.

Pacjenci żadko potrzebują stałej stymulacji , a więc oba rodzaje stymulatorów , zarówno czasowe jak i stałe, mogą być nastawione monitorowanie czynności serca i wyzwalają impulsy jedynie wtedy gdy zajdzie taka potrzeba.U pacjentów ze stymulatorami założonymi na stałe jest to efektywny sposób przedłużania życia baterii, które na ogół pracują wtedy 7 do 15 lat.

Wskazania do czasowej stymulacji serca:

Jeżeli pacjent ma groźne objawy związane z bradykardią w najbliższym czasie nie można założyć stymulacji stałej, można zastosować stymulacje czasową , aby zabezpieczyć go w okresie oczekiwania.

Ostry zawał serca:

W ostrym zawale ściany dolnej serca zamknięcie tętnicy zaopatrującej węzeł AV może być przyczyną całkowitego bloku AV i bradykardii. Tylko niektórzy pacjenci wymagają pomocy w postaci czasowej stymulacji, ponieważ ciśnienie krwi utrzymuje się zwykle w granicach normy, mimo zwolnionej czynności serca.Czasowa stymulacja jest wskazana w bloku AV drugiego i trzeciego stopnia z objawami klinicznymi lub zaburzeniami hemodynamicznymi.

Ostry zawał ściany przedniej często jest przyczyną hipotonii wynikającej z uszkodzenia lewej komory.Rozległy zawał może obejmować odnogi znajdujące się w przegrodzie międzykomorowej i powodować bradykardię.W tej sytuacji śmiertelność jest wysoka.Czasowa stymulacja i leczenie inotropowe (zwiększające kurczliwość) są konieczne w blokach AV drugiego i trzeciego stopnia , nawet przebiegających bezobjawowo.

Częstoskurcz:

Niektóre rodzaje częstoskurczów (włączając częstoskurcz AV nawrotny i częstoskurcz komorowy) można przerwać stymulacją o narzuconym szybkim rytmie (overdrive).

Wskazania do stymulacji stałej:

Blok AV trzeciego stopnia  z utratami przytomności lub zasłabnięciami.Pacjenci bezobjawowi z nabytym blokiem AV trzeciego stopnia i czynnością komór serca poniżej 40/min , lub pauzami dłuższymi niż 3 sekundy , powinni także być rozważeni jako kandydaci do stymulacji.Chorzy z wrodzonym blokiem trzeciego stopnia generalnie nie wymagają stymulacji, o ile są bezobjawowi, choć muszą pozostawać pod stałą kontrola lekarską.

Blok Av drugiego stopnia niezależnie od tego czy jest to blok typu Mobitz I czy II, epizodami czasowej bradykardii.

Blok dwu- lub trójwiązkowy z udokumentowaną utratą przytomności w wywiadzie lub udokumentowaną przejściową niewydolnością pozostałej wiązki.

Zespół chorego węzła zatokowego - powodujący objawową bradykardię.Stymulacja nie jest zwykle potrzebna osobom bezobjawowym.

Złośliwy zespół wazo-wagalny może ulec poprawie po założeniu stymulatora tylko wtedy, gdy jest to odmiana kardiodepresyjna, która powoduje bradykardię.

Zespół zatoki szyjnej może ulec poprawie po założeniu stymulatora, ale tylko wtedy, gdy jest to odmiana kardiodepresyjna związana z bradykardią.